با همکاری نشان تجاری برند ها و اکادمی فورمایند
این نشست با محوریت “از بازاریابی تا باز اندیشی” برگزار شد. در این نشست دو پنل گفتوگوی پویا میان دو گروه از دو نسل متفاوت از طراحان و فعالان مستقل فشن و صاحبان برند شکل گرفت. صندلیها بهگونهای طراحی شده بود که هر بار یکی از سخنرانان در مرکز فضای گفتگو قرار میگرفت و دیدگاههای خود را با حاضران در میان میگذاشت.
پیش از شروع پنل ها
آقای بهرامی پور رئیس هیئت مدیرهی برند کانی راش از تغییر شرکت کنندگان در این نشست نسبت به نشست قبلی گفت که بیشتر از نسل زد انتخاب شده اند و هدف از این انتخاب این بود که بتوان به یک سری مدلهای جدیدتفکر، تنوع و تحول برسیم. وی اشاره کرد در انجمن با آقای فاطمی و دیگر اعضا، دوست داشتیم که بتوانیم تنوعی از کل صنعت داشته باشیم. صرفاً فقط مدل های سازمانی یا اونرها نباشند. از مدلهای جدید و تفکراتی مخالف خود نیز در بیزنس استفاده کنیم .وی عنوان کرد، ما سازمانی ها در ساختاری مشخص گیر کردیم و نمیتوانیم آن را بشکنیم در حالیکه گروه های مستقل خیلی راحت در حال رقم زدن اتفاقات هستند.
پنل اول
فعالان مستقل حوزه ی مد و پوشاک
در پنل اول “محمودرضا چمنی”، گرداننده ی پنل پیش از دعوت سخنرانان از فرصت پیش آمده در این گفتگو گفت و خاطر نشان کرد که نسل قبل فعالان پوشاک ایران تا امروز نتوانسته در این مسیر هم افزایی ایجاد کند. امیدواریم که این تلاشی باشد برای اینکه متوجه شویم که بازی های مرکزگرا و تمامیت خواه در صنعت پوشاک احتمالا به نتیجه نخواهد رسید.
“والا ترقی”، توسعهدهندهی مشاغل مستقل فشن گفت: “مسئله تحقیقات در مرحله تولید و اجرا و فروش به واسطه زیرساخت تا به امروز در اختیار سازمانها بوده است. چشم مصرف کننده به ویترینها و این زیرساخت ها آشناست اما از سمت دیگر اتفاق دور هم جمع شدن، ایجاد یک لایف استایل، همافزایی و اتمسفری که فشن و لایف استایل در آن احساس شود، به دست دیزاینرهای مستقل اتفاق میافتد. به عنوان مثال “ایونت ماجرا “در خیابان فرشته برگزار شد و ظرف دو روز حدود ۵۰۰۰ نفر درکنار هم جمع شدند. این تعداد افراد فقط برای خرید لباس درکنارهم قرار نگرفته بودند. به صورت واضح برای شنیدن موسیقی مورد علاقه و “دور هم جمع شدن”، آمده بودند که در نهایت به خرید لباس هم منجر شد. در این فضا تجلی هنر و دانش آکادمیک فشن را در مارکت می بینیم، لمس و حساس میکنیم که به یک گروه خاصی از افراد تعلق دارند. با حسی که در آنها ایجاد میکنیم فروشی هم اتفاق خواهد افتاد. این کامیونیتی با این رویکرد و همافزایی در حال پیشرفت است این فرصت برای سازمانها وجود دارد که اگر رویکردی باشد که بتوان در این خصوص بیشتر صحبت کرد ما استقبال میکنیم.”
سام عرجی، پروداکشن دیزاینر در این خصوص گفت: ما یک رسانه رسمی و جامع در ایران نداریم که بخواهیم به واسطه آن به یکدیگر معرفی شویم. رسانه هر شخصی، گوشی همراه و شبکهی مجازی اوست. همچنین برندها هم زیر مجموعهی همین جریان قرار گرفتند. من به عنوان پروداکشن دیزاینر کسی که در زمینههای مختلف سعی کردم فعالیت داشته باشم، از دیزاینر مستقل پاسگزارم چرا که آن ها باعث شدند که فشن به آن چیزی که ما فکر میکنیم پابرجا باقی بماند ولی از برندها هیچ وقت حمایت ندیدم. کما اینکه جای خالی این موضوع در جامعه وجود دارد اما وقتی به سراغ برندهای سازمانی میرویم سازمانها همدیگر را پوشش نمیدهند و یکدیگر را قبول ندارند درحالیکه در دنیا تمام برندهاخیلی راحت میکس و مچ میکنند و همکاری دارند.
غزاله پوررضا، استایلیست و ai آرتیست از تجربه ی حضور در صنعت و فعالیت مستقل گفت وی بیان کرد در پروژه های کاری تا جایی که توانستم سعی کردم کاری بکنم و یه تصویری را خلق کنم که برای مخاطب متفاوت باشد اما به دلیل دخالت ها اجازه داده نشد و با کمترین ارزش از من خواسته شد که این کارو انجام دهم. اما چرخ زندگی باید بچرخد قبلا قبول کردم ولی الان که بعد ۱۰ – ۱۱ سال حاضر نیستم با ارزش گذاری کم کار کنم.طی عدم فعالیتم و مسئولیت اجتماعی در سال 1401 من با ابزاری آشنا شدم به اسم ai و شروع کردم به تصویر ساختن امروز بعد ۳ سال استودیوی خودم را لانچ کردم و به صورت اینترنشنال کار میکنم و تیمم در حال بزرگتر شدن است. ابزاری به من داده شد که بدون هیچ محدودیتی هر آنچه که دوست داشتم میتونستم خلق کنم.
پویا مصری، بنیان گذار مجله ی ویکندلی از تجربه ی فعالیت خودعنوان کرد : من در بیشتر جلسات انجمن حضور داشتم و فعال بودم در ابتدا تنها بودم اما امروز خیلی از بچهها هستند و با کسایی که در پروسه کاریم با آن ها در ارتباط هستم تشویق شدم که ادامه دهم. البته از سمت دیگه هم مشوقهایی بوده است. تقریباً ۵ سال است که درحال فعالیت هستم. چالشها بسیار زیاد بود. دوست داشتیم ارتباطی با برندهای مختلف بگیریم درآن میان اتفاقاتی افتاده که نمیدانیم دقیقاً باید با چه کسی صحبت کنیم تا روند کارمان انجام شود و همکاری شکل گیرد. سام راجع به نقش رسانه ها گفت فکر میکنم در دو سه سال اخیر این نقش خیلی واضحتر شده است. خیلی مهم است که بخشهای مختلف برندها و افراد مستقل نقش خود را در رسانه پیدا کنند. ما سعی کردیم در بخش های مختلف با پلن های مختلف این ارتباط رو ایجاد کنیم .ولی همچنان فضاهایی وجود دارد که ما نمیتونیم به آن دسترسی داشته باشیم و این فاصله رو رفع کنیم. یکی از نقاط ضعفی که در پروسه مارکتینگ وجود دارد این است که در زمین بازی رسانه نمی تواند به درستی حضور داشته باشد و کار خود را به انجام برساند.
کوروش محمودیان،بنیان گذار مجموعه ی مشاوره و خدمات RetailEX درباره ی برند های مستقل گفت: با تعامل بیشتر با نسل زد که در ابتدای صحبت بود باید از پتانسیل این افراد استفاده کرد. امروز سازمان ها هزینه های سنگینی برای مارکتینگ پرداخت می کنند در حالی که مارکتینگی که در فضای مختلف اتفاق می افتد، با یک ایونت، خیابانی در تهران را میبندد و چند هزار نفر مخاطب را گرد هم می آورند، فقط برای اینکه بگوید فشن چیست،ترند چیست و خلاقیت چیست. فکر میکنم باید از این پتانسیل استفاده کرد. ساختارها باید به روز شود و سرمایه داران و صاحبین کسب و کار باید با به روز شدن نیاز جامعه رو رفع کنند. برند های مستقل با وجود نداشتن سرمایه مارکتینگ را بر اساس خلاقیت خود در کارشان پیش میبرند. از طرف دیگر میدانم که بحث گردش سرمایه و هزینه های سازمان وجود دارد و قابل درک است اما با یک سری تغییرات میتوان چرخه این صنعت را چرخاند.
این پنل با صحبت های کوشا شاهرخی، شهاب جندقی،سروش جزایری،شایان فتح و ویونا جاهد به پایان رسید.
پنل دوم
مدیران ارشد فعال در حوزه ی مد، پوشاک و مارکتینگ
با توضیحات آقای فرید شکریه گردانندهی پنل دوم درباره ی عدم همکاری بخش مستقل با فعالیت های جذاب و سازمان ها و ریتیل ها با تواناییهای زیاد آغاز شد .دربارهی گسست نافرجام کسب و کارها گفت و نظر خیام عسکری را در این باره همچنین ساختار های سازمانی که تا امروز “چوب لای چرخ بودند تا عصای دست” جویا شد.
خیام عسکری، موسس و مدیر مدرسه ی بازاریابی تهران گفت: صنعت فشن امروز در ایران یکی از پیشروترین صنایع است که میتواند بقیه را به دنبال خود بکشد. صنعتی که میتواند هویت ساز باشد نه فقط در لباس بلکه در مبلمان، اکسسوری طلا و جواهر و گردشگری. در گردشگری میزان فشن دوز بالاتری دارد نسبت به بقیه حوزهها همه چیز مد می شود و از مد می افتد.
وی ادامه داد: فشن فضای گستردهای دارد به طوریکه من تولید کننده خودم را جز اکوسیستم فشن میدانم تا فشن دیزاینر و فشن آرتیست. آن ها هم خود را جز اکوسیستم فشن میدانند. پس ما با یک طیف گستردهای مواجه هستیم کار فشن دیزاینر اینطور نیست که مثل ونگوگ کارش بعد از مرگش دیده شود. لباس باید خریده شود و پوشیده شود تا برند توسعه پیدا کند نه به خاطر انتفاع مالی بلکه به خاطر اینکه وقتی لباس پوشیده شد دیده میشود . بیزینس به رفاه کمک میکند , اینگونه پایدار میماند. کریتیو دایرکتور در فشن با فضای تبلیغاتی تفاوت دارد. پوزیشن کریتیو دایرکتور در فشن باید هم دیزاین و هم بازاریابی و مارکتینگ را بداند. هم لباس طراحی کند و هم فضای ران وی وحسی که در مخاطب موقع دیدن نمایش ایجاد میکند.
آقای علیرضا بیطرفان مدیر آژانس تبلیغاتی نوند در مقابل صحبت های آقای عسکری گفت: باید دقیقتر نگاه کنیم در هر قسمتش ما ضعفهایی داریم کلبریشنها بسیار زیادی در حال اتفاق افتادن است.
ما خودمان را با ایتالیا و ترکیه مقایسه میکنیم مگر ما چند سال است که داریم فعالیت میکنیم. ما پاکستان نبودیم خیلی دور نیست زمانی که میفهمیدیم محصولی ایرانی است و ناراحت میشدیم. مثلاً هدیه میگرفتیم ناراحت میشدیم که یک لباس محصول ایرانی بود. تغییر این نگرش بزرگترین دستاورد است امروز هر کسی در ایران حداقل یک پیس محصول ایرانی دارد.
هدی امتیاز مدیرعامل برند فیورلا درباره ی علاقه کاری فعالان این حوزه گفت و اینگونه ادامه داد که : فکر کردم لباس کودک رو دوست دارم و به این بیزینس ورود کردم. به دلیل عدم وجود جایی برای تحصیل به خارج از ایران رفتم. درس و هر آنچه که آنجا یاد گرفتم در اینجا کاربرد نداشت .
وی گفت: همه در ایران آرزوی تبدیل شدن به زارا را داشتند حتی زارا شدن هم قانون و قواعدی دارد. کسی وجود نداشت قانون ریتل فروشگاهی را آموزش دهد. آموزشMBA در ایران در زمینه ریتل ضعیف بود. حتی من ساعتها صحبت کردم در مورد اینکه ما در ایران مرچندایزینگ را نمیدانیم .وی در پاسخ فعالان مستقل پنل اول گفت: بچهها ما هم مثل شماییم ما هم خیلی چیزا رو نمیدانیم. ما در حال آزمون خطاییم. در فشن تنها گروهی که یک مقدار حرفهایتر فعالیت میکنند گروه چرم هست. در ایران و در ریتیل فشن این گروه بهتر عمل میکنند چون چرم یکی از بیزینسهای قدیمی ایران است. ما مشکلات جدی در فشن داریم وقتی هنوز مواد اولیه را نمیتوانیم تامین کنیم که لباسی تولید شود و وارد فروشگاه شود چطور به مارکتینگ فکر کنیم. ما با مشکل جدی تولید کالا مواجه هستیم. از طرف دیگر به دلیل بحرانها مجبور به گرفتن تصمیمات کوتاه مدت هستیم ما به استراتژیهای بلند مدت نمیرسیم.
عباد طهرانی، هم بنیان گذار و رئیس هیئت مدیره ی برند تاج الماس از تجربه خود در شرایط بحرانی گفت: ما همیشه دو کالکشن برای شرایط بحرانی داریم و این همیشه برای ما در زمانهایی که یه اتفاق عجیب غریب قراراست بیفتد نجات بخش بوده است. وی این الگوی بیزینسی را به بیزنس های کوچک و بزرگ پیشنهاد داد و خاطر نشان کرد: اگر هر کدام از عزیزان چه در بیزینسهای کوچیک چه در بیزینسهای بزرگتر این کارو بکنند اگر چنین کالکشنهایی را داشته باشند میتوانند بدترین مواقع بحرانی رو بگذرانند. ما با کالکشن ایران بعد از جنگ حال کل سازمان رو توانستیم بهبود ببخشیم. نه از نظر فروش و نه از نظر سودآوری بلکه استرس و دغدغه کارکنان را درباره ی جنگ با حضور مشتری تغییر دادیم. در حال حاضر در حال کار بر روی کالکشن بعدی اگر جنگ بعدی رخ داد هستیم.
در ادامه نغمه کیومرثی از تجارب 20 ساله ی برند خود گفت. سالار والایی و پویا سعادتمند هم از دیگر سخنرانان این پنل بودند. در بخش پایانی فرید شکریه از پروژه ی مشترک “ریشه در ایران” با لوگو ی گربه، نشان تجاری جدید رو نمایی کرد.
این نشست فرصتی بود تاجمعی از فعالان مستقل جوان فشن ایران و مدیران برندها در کنار هم قرار گیرند و دربارهی مسائل واقعی این صنعت گفتگو کنند. در این نشست موضوعاتی چون چالش تامین مواد اولیه، ضعف مارکتینگ در سازمانهای بزرگ، ضعف آموزش و همکاری بین دو گروه مورد بررسی قرار گرفت و حتی راهکار عملی برای برون رفت از بحران بیان شد. با این حال برای اینکه چنین گفتگوهایی اثر بخش واقع شود، لازم است به خروجی های مشخصی منجر شود: ایجاد یک شبکه ی همکاری، طراحی برنامه ی آموزشی مشترک، آغاز پروژههای میان برندی و کولبریشن ها و گفتگو دو گروه با هم و پاسخ صریح آن ها … تا صحبت ها کاربردی تر فراتر از نشست و تبادل نظر باقی بماند و محرکی باشد برای حرکت تازه در صنعت فشن ایران. مجله ی همتا این نشست را علاوه بر هم اندیشی مثبت آغازی برای تعریف الگوهای تازه در همکاری و باز اندیشی صنعت مد میداند. الگویی که اگر تداوم یابد میتواند مسیر آیندهی این صنعت را شفافتر کند.
نظری وجود ندارد! اولین نظر را شما بدهید...